شنیده اید که فلاسفه دنیا را متفاوت می بینند حتی خدا و عشق و زیستنشان متفاوت است

گاه به دانسته های فلسفی ام چنان متکی می شوم که فکر می کنم آیا حق با من است ؟؟؟؟ و درست ساعتی بعد می گویم کدام حق ؟؟بعد فکر می کنم نکند همین ما  ادعا کنندگان باور می کنیم که حقوق معین می کنیم و تکلیف حق را معین می کنیم  ؟فلسفه خواندن آیا از آن ژستهای روشنفکرانه و عادات غلط نیست ؟آیا احساس بطالت فساد نمی آورد ؟همین من نبودم که بارها صورت تو را خلاف واقعیت ترسیم کرده ام با تصویری بی نقص از یک مرد با چشم های مطیع و آرام و لبخندی بر لب و قدی متوسط و گونه هایی مهربان و شانه های امن ، مردی که روزی از شهری مفقود و از سرزمین رویاها خواهد آمد نامت را چه گذاشته بودم ..........هرچه فکر می کنم یادم نمی آید...  وای چه غم انگیز است قهرمان بیاید اما تغییر کرده و دگرگون شده و متفاوت از رویاهایت.. رویاهارا می شود با یک آب معدنی به انتهای وجودت بفرستی ؟چقدر کار دارم که باید انجام دهم پس چرا بر نخواسته بزمین می افتم ؟ پس آنهمه قدرت و تحمل یکباره کجا رفت ؟برای من چه فرقی دارد که بشنوم خدا بزرگ است و دنیا بزرگ است وقتی می دانم دنیای من  محصور است به همین جسم نا قابل و دیوارها و سکوت و خدایم هم متفاوت ترین خداو خواستنی ترین آنها ، من محصور همین تقدیرم که برایم تکلیف معین می کند منه  گاه  نویسنده  از هیچ هم کمترم و باز صبر می کنم شاید بتوانم آنچه در من است را جایی فریاد کنم که هیچ شناخته نشود

خدایا ای خدای هرچه مهربانی و خوبیست  یاریم کن تا دیر قضاوت کنم و زود ببخشم و بتوانم شکیبایی کنم و همدلی و مهربانی را   به  وجود همه ی دوستانم هدیه کن

نه شب‌پره‌ی بی‌راه وُ
نه اين پاره اَبرِ بی‌پيدا
هيچ کدام نمی‌دانند ... تا ماه غايب است
راه غايب است
پيدا غايب است
رويا نيست
روشنايی نيست.


يک نفر به من گفت:
- تو هم برو!


همين روزها خواهم رفت
و از اين همه ترانه حتی
يک خطِ ساده نيز با خود نخواهم بُرد
تو هم عاقل باش
هرگز شکستنِ آينه را
برای هر خشتِ خامی نگو!


من از گوشزدِ اين همه زندگی
فقط يک روزنه مهتابِ ساده‌ام بس بود
تا تمام کلماتِ خسته را
دوباره از ترسِ کوچه‌ی پُرگو
به خانه بياورم.


حالا ... هی شب‌پره‌ی بی‌راه!
پاره‌اَبرِ بی‌پيدا ...!
من هم شبيهِ شما
دنبالِ جايی برای فراموشیِ بی‌بازگشتِ گريه می‌گردم.


اصلا بگذارش به اَمانِ اسمِ کسی
که با کلماتِ متواریِ ما
روزی از بغضِ باد وُ
هق‌هقِ ناشنيده‌ی دريا خواهد گذشت.


از ادامه‌ی داستانِ اين آينه
اخيرا باز
همين يکی دو ساعتِ پيش از تولدِ اين ترانه بود
که باز
يک نفر شبيهِ تو ... اصلا
دوستت دارم پناهِ بی‌پايانِ هر چه شفا
دوستت دارم عزيزِ بی‌همآغوشِ نزديک من
دوستت دارم نجاتِ ناگهانیِ هرچه کليد!

سید علی صالحی

خواب دیدم در ابتدای جاده ای مه گرفته ایستاده ام نه پایان برایم معلوم بود و نه آغاز ترسیده بودم چشمانم را بستم و در فراموش خانه ی دلم به دنبال چیزی برای نجات، بوسه ای شیرین از خاطرم عبور کرد و به یک باره احساس پرواز در من زنده شد روحم همراه آن بوسه از اندوه پاک گردید وجودم مزین به اسمائی شد که تا آن زمان نشنیده بودم سوره ی تبارک و طارق خوانده شد و نسیم صبحدم غبار از جاده ها زدود در من معنا مرده بود و ناگهان کالبدم تمام معناهارا یافته بود نفرت از روحم زدوده شد تغییر مسیر کائنات را حس و باور کردم و می دانی دید چشمانم تغییر کرد و چشمانم این تعبیر را با خود تکرار می کرد تاکنون می دیدی و نمیدی و امروز با وجود بسته بودنت  حتی عمق دریا را می بینی 

جبران خلیل جبران جمله ی دلنشینی دارد : "عجیب است اشتیاقم به بعضی از لذت ها بخشی از رنج من است"

روح مرا سیراب کن ، عطش جانم را فرو نشان ، انسانیت را برایم معنا کن ، همواره می پنداشتم دو قطب قدرت در من است  بدی و خوبی یکی قوی و یکی مبارز و موعظ گر امروز که خوب می نگرم من نه اینم نه آن و نه از آنها منفک که من هر دوی آنهایم . که اگر هر کدام بر دیگری غلبه کند باز من نیز در مبارزه ی آنها شریکم گاهی  افتخار نصیب می برم و گاه توفیق و گاه شرم و کاهلی و یاس با این همه این هردو ست که مرا می سازد و معنای انسان به من می دهد . من انسانم گاهی با فضایل انسانی و گاهی با خطاهای انسانی و خطاهایم را بر من ببخش و باز به من بیاموز که من محتاج دانستنم.

زیر نور

                 زیر نور ماه ،ستاره های ریز و درشت  نقره ای ، شبی پر از ترانه و شعرو و ترنم باران  ، صدای پای غوک و زنجره ها نالان ،نشستن چشم در چشم ما،،، من و  مستی نگاه من  که خیره به  آسمان نشسته ام  به  ماه نقره ای  ، که شاید این شب سیاه معجزه ای کند و بگوید که عاشقانه خوانده ام غزل غزل بلد نبوده ام ،   کنار چتر شب سکوت می کنی که بشنوی  صدای قلب خویش  و ناگهان هزار ستاره در وجود تو    نرم و مست  غروب می کنند مسیح وار نشسته ای که شاید این قلم نوشته ای نویسد از سکون رهاندت  ولی نمی شود و باز سکوت می کنی و نگاه می کنی شب است اگر چه آسمان مشوش است ولی پر از ستاره است اگر چه شب به ماه مزین است ولی سلام نیست .تو همچنان  ز   یاد نمی بری  سلام می کنی به ماه نقره ای به خواب خوب خویش به گرمی بهار که نرم می رود به جسم و جان تو به  هر نگاه تازه پشت می کنی  و باز نشسته ای و  عشق را نشانه رفته ای و  همچنان تعبیر دوباره می کنی  تو عشق را شناخته ای اگر چه باز بهشت را به نرمی هبوط باخته ای

سخنان دیروز رییس جمهور :  دست اندکارتمام گرانی در عرصه ی جامعه عده ای دشمن ( البته فرضی ) و خرابکار هستند و گرانی  در عرصه ی مسکن با وجود دستور های مکرر من برای کم کردن نرخ بهره ی بانکی  گوش ندادن مسئولین بانکها می باشد  حرکات موازی در بعضی کارها مثل گمرکات و گرفتن مالیات از بعضی ارگانها و نگرفتن از بعضی دیگر را .......

که باید بگویم جناب رییس جمهور شما یا دغل کار و دروغگوی ماهری هستید که برای سکوت جامعه عوام فریبی می کنید یا باید خوشبینانه بپذیریم که راست می گویید که در این صورت وضع به نفع شما تغییر نمی کند چرا که در مقام رئیس قوه ی مجریه ناتوانی خودتان را بارها در تریبون های ملی فریاد زده اید  

نوشته بود در آغاز هیچ نبود من بودم و دستان توانای تو که گل من را می سرشت و روح بلندی که نرم نرمک به خاک می نشست و بر من دمیده می شد تو بودی و من ...تو نیازمند خلق دیگری و من نیازمند خلق تو ،،، و دستان تو که پیکر نوئی را می سرشت حالا تو بودی و او و من که مبهوت نگاه او بودم در منظر آفرینش تو ... آرامشی در چشمی  مخموربا مژگانی سیاه موج می زد . این پیکره از من بود یا از تو روح تو در چشمان او موج می زد نرم نرمک در پیکرم لغزید و من سیب را چشیدم  هبوط به حلاوت و شیرینی و این آرامش می ارزید بهشت ارزانی آنان که عشق را تجربه نکرده اند .

یک سوال خیلی سخت تا بحال فکر کرده اید چرا به خاطر تجربه ی عاشقی آدم از بهشت رانده می شه و وعده ی خدا بهشت و می و حوری برای همون آدم است اگر زاهد و پارسا و مومن  باشه 

 دكتر حميد نطقي، بنيانگذار روابط عمومي علمي در ايران حدود 50 سال قبل گفته است كه «هر مديريتي سزاوار همان روابط عمومي است كه دارد. »

اين جمله مشهور دكتر نطقي به معنا و مفهوم ارتباط نزديك مديريت ارشد هر سازمان با دانشي به نام علم ارتباطات در حوزه اطلاع‌رساني ازطريق روابط عمومي حرفه‌اي است.

متاسفانه با اينكه عمر دانش روابط عمومي در سرزمين‌ ما به نزديك پنج دهه مي‌رسد، اما هنوز "روابط عمومي" براي مديران ارشد نظام يك موضوع جدي نيست.  هنوز انتخاب مديران روابط عمومي‌ها از سر تفنن و بدون توجه به تخصص و دانش و تجربه و حتي شخصيت ژني و ظاهري آنها انجام مي‌شود

امروز این جوک برام اس ام اس شد  می گن احمدی نژاد گفته بابا من نه استاندار بودم نه شهردار نه حتی رییس جمهور من فقط اشتباهی بودم من فقط جو گیر بودم  ......  خدائی سریال این دفعه مهران مدیری بر عکس همیشه که کلی از مصادیق طنز دور بود و من اسمشو گذاشتم آدم ضد فرهنگ این بار برای خودش تو تاریخ طنز کولاک کرد و به یاد ماندنی شد و با مردم آشتی کرد گرچه بیش از هر بار از روحیات نا متوازن ما ایرانیان گفت و در واقع یکی به میخ زد یکی به نعل  اما گمونم چند وقت بعد باید بگیم زنده یاد مهران مدیری  

البته این از جرم صدا و سیما و رسانه ملی  تو یک حکومت توتالیتر دور از دمکراسی چیزی کم نمی کنه  جالبه در چنین جوامعی گاه  خاموش بودن رسانه ها گاهی موجب پیشرفته جالب نیست