این بخشی از نوشتهٔ این هفتهٔ قوچانی در هفته‌نامه ایراندخت است که چون در اینترنت  پیدایش نکردم برایتان می‌نویسمش:

سا‌لها بود که با جوان‌ترهای خانواده بر سر محمدرضا شجریان بحث و جدل می‌کردم. جوان‌ها صدای او را کهنه و نوای او را غمگین می‌دانستند و زن‌ها هم که دلایل حرفه‌ای خاص خود را در مخالفت با استاد داشتند. این اواخر که اوضاع بهتر شده بود همایون به داد پدر رسیده بود و جوان‌ها را با شجریان آشتی داده بود. اما من همواره عاشق و مدافع استاد بودم از نوجوانی از دوره بیداد... از زندان که بیرون آمدم همه را عاشق شجریان دیدم و دیدم که چگونه ممکن است برخی افراد پس از سالها احتیاط درست وسط معرکه قرار گیرند و آن روز  پس از سالها کنج‌نشینی بر صدر بنشینند. شاید خداوند آنها را در گوشه‌ای حفاظت کرده تا در چنین روزی به کار آیند و قدرشان دانسته شود. دو نغمه‌ای که شجریان برای صلح و آزادی خوانده است اکنون به ترانه ملی ایرانیان تبدیل شده است. ترنم این آوا که «اگر جان را خدا داده است چرا تو باید آن را بستانی» این روزها نوای آشنایی است   یا این پرسش که «ای آزادی آیا با زنجیر می‌آیی؟» اما گوش سپردن به این ترانه‌ها الزامی هم دارد و آن درک مفهوم عالی شعر مشیری و شور شجریان است. صلح و آزادی دو شعار اصلی اصلاح‌طلبی است. نمی‌توان سبز بود و شعار سرخ داد که زبان سرخ سر سبز می‌دهد بر باد. گاندی و ماندلا را به یاد آورید آنان حتی در برابر فجایع بشری شعار «فراموش نکن اما ببخش» را سر می‌دادند. قرار نیست که برای فرار از اتهام ناروای جنگ نرم به جنگ سخت پرداخت. خشونت فقط از لوله تفنگ خارج نمی‌شود، از دهان انسان هم خارج می‌شود. پس اگر قرار است تفنگ را بر زمین گذاشت باید از آتش‌بارهای زبان نافهم دیگر هم پرهیز کرد. حداقل این اخلاقی است که زیبندهٔ جنبش سبز است. جنبشی که فریاد اصلی آن سکوت بود. این سکوت اما نه پژواک انفعال که همان صدای اعتراض است. ما با صدای نتراشیده و نخراشیده انتقاد نمی‌کنیم با صدایی به استحکام و زیبایی استاد محمدرضا شجریان اعتراض می‌کنیم.